Έκσταση

…«Μυκήνες! Ξένε, κλάψε… Αν θέλεις να προσυχηθείς, δεν υπάρχει βωμός. Όλα είναι θρύψαλα, λιωμένα κάτω απ το ασήκωτο πέλμα του καιρού. Κι όμως… τον παλιό κείνο και φευγάτο καιρό όλα ήταν ολόρθα.
Οι σπασμένες υδρίες ήταν κάποτε ξεχειλισμένες νέκταρ. Τούτες οι κολόνες κρατούσαν στα κεφάλια τους τον ουρανό της σοφίας! Υστερα οι Ελληνες μπούχτισαν, μέθυσαν απ τη γνώση και τη λάμψη και τα σπασαν όλα, τα καναν συντρίμματα! Ναι, απ την πολλή λάμψη τυφλώθηκαν.
Αν θέλεις να δεις Μυκήνες, φλογερέ προσκυνητή, σκύψε. Η πόλη βουλιαγμένη. Η Μυκήνα είναι υπογειούπολη. Ευλογία στα χώματα που τη φύλαξαν απ τους ανθρώπους της κι απ τη μανία της καταστροφής τους».