Ακαρτέρει κι ακαρτέρει

Αύγουστος 1953. Οι Ζακυνθινοί γίναμε πρόσφυγες στην ίδια μας την πατρίδα. Γυρίζαμε μέσα στα χαλάσματα προσπαθώντας να φτάσουμε εκεί που υπήρχε το σπίτι μας, με την ελπίδα πως ίσως βρούμε στα θλιβερά του ερείπια ένα απομεινάρι της χαμένης μας φωλιάς…