Διηγήματα

Τυπωμένο πολύ καθυστερημένα (μόλις το 1920 …) το αφηγηματικό έργο του Εμμανουήλ Λυκούδη, ήταν επόμενο, σε μιάν εποχή πού αλλάζει, πια ριζικά τα κριτήρια και τις αξίες της, να μην εκτιμηθούν ανάλογα οι οποίες αρετές του πού πριν λίγες δεκαετίες υπήρξαν αξιόλογες και εξέφραζαν μιαν άποψη σχετικά ανανεωτική για την πεζογραφία μας. Αντιπροσωπευτική μορφή της ομάδας εκείνης των πολύπλευρα και με ευρωπαϊκή καλλιέργεια μορφωμένων Ελλήνων, πού ή λογοτεχνική έκφραση αποτελούσε ένα ακόμη μέσον και όχι αυτοσκοπό για την εξύψωση της πολιτισμικής και παιδευτικής στάθμης του λαού – ο Εμμανουήλ Λυκούδης μ’ ένα ύφος λιτό, προσγειωμένο, μετριοπαθές, αναπόφευκτα “διδακτικό”, φτάνει εντούτοις ενίοτε στα όρια μιας πραγματικής δημιουργίας (ας προσέξει ό αναγνώστης κείμενα όπως “Ή ξένη του 1854” ή “Ή κωμόπολις Φθειρία” ή “Ό μαρασμός” π.χ.), μιας δημιουργίας πού ή συμβολή της δεν πρέπει να αποσιωπηθεί.