Καθισμένη στον αργαλειό και φτιάχνοντας κόμπους στο πίσω μέρος του υφαντού, καθώς αυτό ξετυλίγεται σιγά – σιγά μπροστά στα μάτια της, η γυναίκα δεν μπορεί να δει και να γνωρίζει “πραγματικά τί υφαίνει”. Θα δει και θα γνωρίσει το αποτέλεσμα των πράξεών της μονάχα στο τέλος, όταν θα κόψει και θα γυρίσει το τελειωμένο υφαντό, “όπως γυρνάμε τη ζωή μας όταν τελειώνει”.
