Η λογική του υπαρκτού σχολείου

Τι θα έκανε κανείς, αν του-ζητούσαν να περιγράψει το σχολείο ως θεσμό αλλά και ως καθημερινότητα στα μέλη μιας κοινωνίας όπου δεν υπάρχουν σχολεία; Πώς μιλάμε για το σχολείο όταν λείπει η εμπειρία του σχολείου και ο «κοινός νους» σχετικά μ’ αυτό; Μια που δεν αρκεί η φωτογραφία ή η ζωγραφιά του σχολικού κτιρίου για να περιγράψει και να εξηγήσει κανείς το σχολείο με κάποια πληρότητα, αναγκαστικά θα έπρεπε να δώσει την έννοια του σχολείου χρησιμοποιώντας τις υπάρχουσες εμπειρίες των ακροατών του.
Μια από τις βασικές εμπειρίες τους που θα έπρεπε να αξιοποιήσει για να τους «μυήσει» στη σημασία του σχολικού θεσμού όπως αυτός πραγματώνεται στις σύγχρονες βιομηχανικές κοινωνίες, δυτικές και ανατολικές, είναι η εμπειρία της ρουτίνας, δηλ. της σταθερής διαδοχής τυπικών καταστάσεων και γεγονότων. Κατά παράδοξο τρόπο, στην ίδια ακριβώς εμπειρία θα έπρεπε να βασιστεί και εκείνος από τον οποίο θα ζητούσαν να περιγράψει και να εξηγήσει το σχολείο στα ίδια τα μέλη της κοινωνίας όπου υπάρχουν σχολεία, με τον όρο να μην κάνει κατά τη διάρκεια της περιγραφής και της ερμηνείας χρήση της «κοινής γνώσης» γύρω από το σχολείο. Τουλάχιστον για την κατανόηση της εσωτερικής λειτουργίας του σχολείου, της σχολικής πραγματικότητας, η έννοια της ρουτίνας είναι απαραίτητη προϋπόθεση.