Μια ζωή ποτέ δε χάνεται για πάντα

Το χρονοστάσιο ήταν πια μια καινούργια πραγματικότητα. Μέσα στους γυμνούς θαλάμους του θα έπαιρνε σάρκα και οστά το τολμηρότερο όραμα της επιστήμης. Θα παραβιάζονταν οι ίδιοι οι φυσικοί νόμοι και θα έσβηνε η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Ταυτόχρονα όμως, θα ξετυλιγόταν μια ασύλληπτη ανθρώπινη τραγωδία, σαν επισφράγιση της πιο παρήγορης αλήθειας: ότι η βαθύτερη ουσία του ανθρώπου, η ικανότητά του για συμπάθεια και αγάπη είναι αιώνια και αναλλοίωτη.