Όταν έγραφα τόσον τα προηγούμενα περί του κομμουνισμού βιβλία μου όσον και το παρόν, ησθανόμην όπως αισθάνεται ένας περιηγητής ή ένας ταξιδιώτης. Ένας ταξιδιώτης είναι από κάποιαν άποψις ιστορικός – το καθήκον του είναι να διηγήται πιστώς ό,τι είδε ή όσα ήκουσε να λέγουν – οφείλει να μη εφευρίσκη τίποτε, αλλ΄επίσης τίποτε να μην παραλείπη. Και όποιες να είναι αι προσωπικαί του γνώμαι δεν πρέπει ποτέ να τον τυφλώνουν εις σημείον, ώστε να αποσιωπά ή να παραμορφώνει την αλήθειαν.
Τα θέματα, τα οποία εις το παρόν βιβλίον ηθέλησα να εξετάσω (ακροθιγώς, βεβαίως, λόγω του συντεταγμένου χαρακτήρος του), είναι θέματα των οποίων όχι η απλή εξέτασις, αλλ΄η εμβάθυνσις θα επεβάλλετο εις τα κράτη που ανήκουν εις τον κινδυνεύοντα από τον κομμουνισμόν δυτικόν, λεγόμενον, χώρον…
