Ο κλόουν

Αμέσως με τη δημοσίευση του μυθιστορήματος στη «Ζυντντόυτσε Τσόιτουνγκ» ξέσπασε μια τρομερά έντονη και ασυνήθιστα πλατιά συζήτηση. Ο «Κλόουν» του Μπέλλ εξακολούθησε να είναι επί μήνες το γεμάτο ενδιαφέρον κέντρο συζητήσεως και αυτό όχι μόνο στους κύκλους της λογοτεχνικής κριτικής. Η παρεξήγηση του δήθεν «αντικαθολικισμού», που αποδινόταν στο συγγραφέα, δεν ήταν ο μικρότερος λόγος του θορύβου αυτού. Εν τούτοις, ο Μπέλλ έχει παρουσιάσει απλώς ένα βαθιά σκεπτόμενο άνθρωπο, πού υποφέρει περισσότερο απ’ ό,τι οι άλλοι, με τις παρωπιδικές φράσεις, την έλλειψη σπλαχνικότητας και τη βολική ηθική της γεμάτης ευμάρεια κοινωνίας. μας. Ο Χάνς Σνίρ, υιός πλούσιας οικογένειας, προτιμάει να είναι ένας έντιμος κλόουν παρά ένας υποκριτής. Έξι ολόκληρα χρόνια έζησε με τη Μαρία σε έναν όχι νομιμοποιημένο δεσμό. Η
Μαρία τον εγκαταλείπει, επειδή αυτός δε θέλει να υποχρεωθεί να δεχτεί τα παιδιά πού θα έρθουν στον κόσμο από τον ελεύθερο αυτό δεσμό να ανατραφούν σύμφωνα με τα καθολικά πρότυπα. Ο Σνίρ δε συνέρχεται από αυτή την απώλεια. Κάποτε μίμος και ευφυολόγος, βρίσκεται τελικά  κατρακυλισμένος σε ζητιάνο, στη μέση του γλεντιού του καρναβαλιού, στα σκαλοπάτια του σιδηροδρομικού σταθμού της Βόννης, όπου η Μαρία, που στο μεταξύ έχει παντρευτεί έναν ισχυρό «προοδευτικό» καθολικό, γυρίζει από το γαμήλιο ταξίδι της.
«Ο Μπέλλ αφέθηκε να οδηγηθεί αυτή τη φορά από μιαν ανακουφιστική πικρία, και αυτή τον προχώρησε όπως θα μπορούσε να το κάνει η λογική επιθυμία για εσωτερική καλοσύνη και ολοκλήρωση. Ο κλόουν Χάνς Σνίρ αποτυχαίνει, άλλα η θέα της αποτυχίας του προσφέρει περισσότερα από μια νίκη, γιατί μας χτυπάει σαν μια προσωπική ευθύνη».