Ποίηση και φαντασία

Πρόθεσή μου, όταν σκέφτηκα για πρώτη φορά τον τρόπο συγκρότησης αυτού του τόμου, ήταν να παρουσιαστεί ο Ε. Α. Πόε όχι μόνο στις γνωστές αλλά και στις άγνωστες, ή, τουλάχιστον, ελάχιστα γνωστές για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, πλευρές του έργου του. Ο ποιητής και διηγηματογράφος Πόε ευτύχησε να είναι ένας από τους περισσότερο μεταφρασμένους ξένους λογοτέχνες στην Ελλάδα, σ’ ένα χρονικό φάσμα που απλώνεται από τις αρχές του 20ού αι. ως τις μέρες μας. Ο αισθητικός Πόε, όμως, κατά περίεργο τρόπο, έμεινε όλα αυτά τα χρόνια στη σκιά, εκτός από μια ή δυο εξαιρέσεις. Ωστόσο, δε θα ‘ταν καθόλου παρακινδυνευμένο αν υποστήριζα ότι ο μεταφραστής, λ.χ., του Κορακιού, αυτής της ύψιστης ποιητικής σύνθεσης του Πόε, θα είχε ένα άριστο βοήθημα-μίτο για την είσοδό του στις σκολιές ατραπούς του ποιήματος, αν λάμβανε υπόψη του το δοκίμιο που αναφέρεται ακριβώς στη διαδικασία ανάπτυξης του Κορακιού: εννοώ δηλ. τη “Φιλοσοφία της συνθέσεως”.