Το φως στον ελληνικό κινηματογράφο

Η επαφή µου µε τον κινηµατογράφο ξεκίνησε κάπου στα µέσα της δεκαετίας του ’60 από τον κινηµατογράφο Στούντιο της οδού Τρικόρφων, µαθητής του δηµοτικού τότε. Στις προσωπικές µνήµες εκείνης της περιόδου οι ταινίες, Βαρώνος Mυνχάουζεν (Munchhαusen, 1943), Υo-yo (1964) του Ετέξ (Pierre Etaix), καθώς και η κλασική τσέχικη ταινία Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν (Closely Wαtched Trains, 1966) του Μένζελ (Jiri Menzel), µε τη µαγική ερωτική σκηνή που ο νεαρός εραστής µαρκάρει µε σφραγίδες της εταιρείας σιδηροδρόµων, το γυµνό σώµα της ερωτικής του συντρόφου· αξεπέραστες εικόνες «ασπρόµαυρου» φιλµ πιθανότατα τύπου ORWO …

Έπεται η εφηβεία στη δεκαετία του ’70: χωρίς τους γονείς πλέον στον κινηµατογράφο, είνω η εποχή της -µε ιδιαίτερη εµπορική απήχηση- εξεζητηµένης κωµωδίας του ιταλικού κινηµατογράφου, των Ριζι (Dino Risi), Σκόλα (Ettore Scola) και Μονιτσελι (Μaτίο Monicelli) µε την ξεχωριστή παρουσία ηθοπoiών όπως ω Τονιάτζι (Ugo Tognazzi), Γκάσµαν (Vittorio Gassman), Νουαρε (Philip Νοiret), Μανφρέντι (Nino Manfredi) αλλά και του ερωτισµού και της φωτογένειας της Ορνέλα Μούτι (Ornella Muti), εποχής που οδηγήθηκε στην κορύφωση που πρόσφερε ο Φερέρι (Marco Ferreri) µε την τριλογία του Το μεγάλο φαγοπότι (1973), Η τελευταία γυναίκα (1976), Γεια σου πίθηκε (1978) …